با سلام به عزیزان بازدید کننده
از اینکه دیر آپدیت می کنیم پوزش می خواهیم.علتش گرفتاری هاست.
اخیرا مطلبی در وبلاگ "گل نرگس(کاکانجف)"در مورد گویش بهبهانی از استاد محمدیان نوشته شده بودکه بدلیل اهمیت آن اقدام به درج در این وبلاگ می شود.(البته با کسب اجازه از دکتر دادمهر نویسنده محترم وبلاگ شعربهبهانی):

زبان فارسی يکی از شاخه های زبان هند و اروپايي است که سه دوره ی جداگانه را پشت سر گذاشته است :

 1-فارسی باستان2-فارسی ميانه(پهلوی)3-فارسی دری(نو) ؛

 پس از ورود اسلام به ايران، زبان پهلوی در مسير تکاملی خود به صورت

 فارسی امروز درآمد وبه همين دليل از حيث واژگان و ترکيب به حدی

 به زبان پهلوی نزديک است که وقتی بيشتر واژه های پارسی ميانه

 را واج نويسی می کنيم معنای آنهابرای مردم امروز ما روشن وقابل

 فهم می باشد.مثل واژه های :درشتک،اسپ،آفتاپ،گيهان، آيينگ

 و……به هر حال زبان فارسی ازاوايل قرن چهارم .ه.ق به عنوان

 زبان رسمی وملی ايران جانشين ديگرزبانهای رايج آن زمان مثل زبانهای

 پارتی، سکايي، خوارزمی، سغدی،بلخی و غيره شد و از آن

 به بعدبه عنوان زبان دوم جهان اسلام بسياری از آثار علمی و ادبی و

 عرفانی را به جهانيان عرضه نموده است.با همه قدمتی که زبان فارسي

 داردوتحول آن که  هزار سال از ديگر زبانهای هند و اروپايي مثل

  فرانسوی جلوتر است، هنوز متاسفانه واژه های آن شناسنامه

 مخصوص به خود ندارند و ما هنوزريشه بسياری از واژه هايمان را

 نمی دانيم زيرا اسناد کافی ازتاريخ کهن آن در اختيار نداريم.

 وقتی که وضعيت زبان معيار مااينکونه نامشخص باشد براستی وضعيت

گويشهای آن چگونه خواهدبود؟

گويش بهبهانی که در باور عامه ی گويندکان مردم خطه خود، زبان

ملايکه خوانده می شود، گونه ای از زبان فارسی ميانه(پهلوی)است

واز لحاظ مخاطب و محدوده جغرافيايي بسيار محدود و معدود است و همين

مساله بزرگترين خطری است که آن را تهديد می کند. متاسفانه تا

کنون هيچ زبان شناس برجسته ای در باره ی ماهيت اين گويش تحقيق

جامع و کاملي انجام نداده است وهيچ کتاب مستقلي درباره ی واژه

ها وتحولات و ويژگی های آن نوشته نشده است حتی دکتر محمد معين، که

در مقدمه فرهنگ برهان قاطع به صد وپنجاه و شش گويش مختلف

اشاره دارد در خوزستان فقط دولهجه شوشتری ودزفولی را نام

می برد و هيچ نامی  از گويش بهبهانی نياورده است !

 ادامه را در پست های بعدی ببینید.
پایدار باشید.